Pierwsze dziesięciolecie wojny 30-letniej (1618-1648) stało pod znakiem przewagi cesarza Ferdynanda II oraz Ligi Katolickiej nad stanami ewangelickimi w Rzeszy. Po zwycięstwie w wojnie zimowej w Czechach (Bitwa pod Białą Górą 1620) oraz pokonaniu wojsk księstw ewangelickich wspieranych przez wojska duńskie w 1626 roku w bitwach pod Dessau oraz Lutter am Barenberge wojska cesarskie zajęły m.in. część księstw protestanckich (Meklemburgia, Pomorze), a także część kontynentalnej Danii (półwysep Jutlandzki). Będąc u szczytu potęgi cesarz Ferdynand II podjął działania zmierzające do odebrania władcom protestanckim sekularyzowanych przez nich dóbr i władztw katolickich instytucji (klasztorów, opactw, kapituł, biskupstw itp.). W dniu 6 marca 1629 roku wydał edykt restytucyjny. Na jego mocy stany ewangelickie miały zwrócić katolikom wszystkie przejęte po 1552 roku (Układ w Passawie) duchowne majątki i władztwa terytorialne. Decyzja ta dotyczyła również pomorskiego władztwa biskupstwa kamieńskiego (ziemia kołobrzeska, karlińska, koszalińska i bobolicka). Formalnie zostało ono przejęte przez pomorską dynastię jako sekundogenitura dla młodszych synów książęcych w 1556 roku.
Do objęcia władztwa biskupiego na Pomorzu w 1629 roku na mocy edyktu restytucyjnego zgłosił się Zygmunt III Waza. Budując rodzinną potęgę i mając w planach pozostawienie tronu polskiego dla syna Władysława starał się zapewnić dla młodszych synów apanaże, m.in. starając się dla nich o godności i dobra duchowne. W 1624 roku syn, Karol Ferdynand został kanonikiem wrocławskim, a w 1625 roku biskupem wrocławskim m.in. dzięki poparciu wuja cesarza Ferdynand II. Po wydaniu przez tego ostatniego edyktu restytucyjnego Zygmunt III Waza dla Karola Ferdynanda na dworze cesarskim, a także w Szczecinie u księcia Bogusława XIV oraz samej kapitule katedralnej w Kamieniu Pomorskim rozpoczął starania o powierzenie godności biskupa kamieńskiego i przejęcie dla syna władztwa biskupiego.
Z kolei ostatni książę pomorski pełniący też od 1622 roku godność biskupa kamieńskiego chciał przekazać ten urząd swemu siostrzeńcowi Ernestowi Bogusławowi de Croy, synowi księżnej Anny. Dlatego też książę pomorski na wezwania króla polskiego o przekazaniu biskupstwa Karolowi Ferdynandowi odpowiedział chłodno i wymijająco. Sprzeciw w tej sprawie złożył również elektor brandenburski Jerzy Wilhelm, formalny dziedzic księstw pomorskich w przypadku bezpotomnej śmierci Bogusława XIV. Po wymianie korespondencji w 1629 roku między dworami w Warszawie i Szczecinie już w następnym roku sprawa pretendowania polskiego królewicza do biskupstwa pomorskiego ucichła. Nie była już ona poruszana w we wzajemnych relacjach aż do 1637, choć mogła stać się elementem gry dyplomatycznej, choćby w staraniach Bogusława XIV nadania przez Rzeczpospolitą w lenno ziemi lęborsko-bytowskiej dla Ernesta Bogusława von Croy. Działania w tej sprawie ostatni Gryfita podejmował wysyłając poselstwa na sejm koronacyjny Władysława IV w lutym 1633 roku i później, m.in. w 1634 roku.